Title : คืนจันทร์กระจ่าง
Paring : ทาโร่ทาจิ x จิโร่ทาจิ
Rated : ทั่วไป
ดวงแสงกลมนวลลอยเด่นกลางท้องนภา ประหนึ่งบอกย้ำเวลาว่าดึกดื่น ราตรีนี้ฟ้าไร้เมฆา แสงจันทราเดือนหงายสาดฉายไปทั่วผืนดิน กลบแสงดาราเล็กกระจ้อยไปจนหมดสิ้น
ล่วงดึกป่านนี้แล้ว...หากแต่จิตวิญญาณดาบของทาโร่ทาจิกลับยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา
ชายหนุ่มค่อย ๆ ยันร่างที่ชื้นด้วยหยาดเหงื่อลุกขึ้นจากฟูก พลางยกมือกุมศีรษะตนไว้ ภาพนิมิตฝันเพิ่งจางหายไปเมื่อยามลืมตา ภาพฝันที่เขาไม่เคยนึกอยากเห็น
ภาพฝันนั้น...ที่เขาต้องสูญเสียดวงใจรักเพียงหนึ่งเดียวไป
"จิโร่ทาจิ" ทาโร่ทาจิเอื้อมมือไปเขย่าไหล่ร่างที่นอนอยู่บนฟูกข้าง ๆ หวังให้ตื่นมารับฟังความกังวลใจกับนิมิตฝันในครานี้ น้องชายขยับหัวเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงยานคางอย่างงัวเงียก่อนจะพลิกตัวไปอีกทาง
“ตะวันยังไม่ขึ้นเลยพี่จ๋า…”
“จิโร่ทาจิ ตื่นเถอะ...ข้าฝันร้าย” ทาโร่ทาจิเขย่าไหล่บางอีกครั้ง จับมือจิโร่ทาจิดึงปลุกให้ตื่น น้องชายที่ตัวไม่น้อยเหมือนเช่นครั้งเยาว์วัยพลิกตัวกลับมา
“เป็นแค่ฝันเท่านั้นเองจ้ะ...พี่อย่าได้คิดมากไปเลย มาเถอะ...นอนกับข้า~” จิโร่ทาจิลากเสียง เปลี่ยนเป็นฝ่ายกอดมือทาโร่ทาจิแล้วผล็อยหลับต่อไปด้วยความมึนเพลียจากฤทธิ์สุราที่ดื่มไปอย่างหนักเมื่อตอนหัวค่ำ
คนเป็นพี่ชายได้แต่ถอนหายใจยาว ดวงตาคู่คมของดาบศักดิ์สิทธิ์ทอดมองน้องน้อยที่นอนหลับต่ออย่างสบายอุรา
ศักดิ์สิทธิ์...เช่นนั้นหรือ?
เรื่องนั้นทาโร่ทาจิไม่อาจแน่ใจได้อีกต่อไป
มือใหญ่ที่เป็นอิสระจากการถูกเกาะกุมเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมสีเข้มที่ปรกตามใบหน้านวลงาม ก่อนจะไล้ปลายนิ้วไปบนริมฝีปากได้รูปที่ขยับยิ้มน้อย ๆ คล้ายกำลังฝันดี ดวงตาคู่สวยปิดพริ้ม ยามเมื่อได้เฝ้ามองใบหน้ายามหลับใหลของจิโร่ทาจิ คนเป็นพี่ชายก็อดมิได้ที่จะยิ้มออกมา
โง่เขลานัก...
ดาบที่ถูกบวงสรวงแก่เทพเจ้ามาหลายร้อยปีเช่นเขา...ช่างโง่เขลานัก
โง่เขลา...ที่ตกหลุมรักน้องชายของตนเอง
เป็นรักที่หาใช่เช่นดังพี่น้อง เป็นรักที่เต็มล้นไปด้วยความปรารถนา เป็นรักที่แผดเผาด้วยเพลิงตัณหาราคะ เป็นรักที่ไม่สมควรเกิดขึ้น...
ทุกคราที่หวนนึกถึง ทาโร่ทาจิก็เผลอกัดฟัน ดวงตาคมคู่งามทอดมองไหล่ขาวกลมกลึงที่โผล่พ้นขอบอาภรณ์ที่เปิดร่นจนพี่ชายต้องดึงผ้านวมปิดให้ จิโร่ทาจิช่างไม่เคยระวังตัว ไม่เคยรู้ว่าเขารู้สึกเช่นไร
แต่กระนั้น...หน้าที่ของพี่ชายก็มีแค่การอดกลั้น
ดาบนักรบที่ขึ้นม้าผ่านสนามรบมามากมาย บิ่นร้าวมานับครั้งไม่ถ้วน หากแต่ไม่เคยมีบาดแผลใดที่เจ็บปวดทรมานเท่าความรักนี้ที่เขามีต่อน้องชายของตน
ช่างราวกับเปลวไฟที่ลามเลียไปทั่วร่างอย่างช้า ๆ แผดเผาดวงวิญญาณ์ให้ค่อย ๆ ดับสูญ เสียงตะโกนเพรียกหาใด ๆ ก็มิอาจเปล่งเอื้อนออกไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้ สุดท้ายก็สิ้นใจอยู่ในก้นบึ้งแห่งความหลงใคร่อันมืดบอด
มันผิด...มันผิด…
ทาโร่ทาจิได้แต่ย้ำเตือนเช่นนี้กับตนเอง ทุกครั้งที่มองรอยยิ้มของจิโร่ทาจิ...ทุกครั้งที่สัมผัสกัน...ทุกครั้งที่ความปรารถนาในจิตใจแทบไม่อาจปิดซ่อน
เขามิอาจทำให้จิโร่ทาจิแปดเปื้อนได้...ไม่มีทาง
แม้นมิอาจได้ครอบครอง...เขาก็ยังเฝ้าวอนขอต่อทวยเทพ ให้ได้อยู่เคียงข้างน้องชายผู้เป็นที่รักตลอดไป
ให้ความฝัน...ที่จิโร่ทาจิแตกสลายหายไปในอ้อมแขนไม่มีวันเป็นจริง…
ทาโร่ทาจิเอนกายลงนอน โอบวงแขนกอดร่างของน้องชายกระหวัดมาไว้แนบอก ปลายจมูกซุกลงกับเรือนผมที่กรุ่นหอมราวบุปผชาติพร้อมกับหลับตาลง
ใช้ศีลธรรมมาบังหน้า...ซุกซ่อนปรารถนาไว้ลึกสุดดวงใจ
.
.
.
.
.
.
ในคืนนี้ที่จันทร์กระจ่างฟ้า...ทาโร่ทาจิก็จะยังคงเป็นพี่ชายที่แสนดีของจิโร่ทาจิต่อไป...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น