นิทานของซานิวะ : คืนจันทร์กระจ่าง (Taroutachi x Jiroutachi)

Title : คืนจันทร์กระจ่าง

Paring : ทาโร่ทาจิ x จิโร่ทาจิ

Rated : ทั่วไป

ดวงแสงกลมนวลลอยเด่นกลางท้องนภา ประหนึ่งบอกย้ำเวลาว่าดึกดื่น ราตรีนี้ฟ้าไร้เมฆา แสงจันทราเดือนหงายสาดฉายไปทั่วผืนดิน กลบแสงดาราเล็กกระจ้อยไปจนหมดสิ้น

ล่วงดึกป่านนี้แล้ว...หากแต่จิตวิญญาณดาบของทาโร่ทาจิกลับยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา

ชายหนุ่มค่อย ๆ ยันร่างที่ชื้นด้วยหยาดเหงื่อลุกขึ้นจากฟูก พลางยกมือกุมศีรษะตนไว้ ภาพนิมิตฝันเพิ่งจางหายไปเมื่อยามลืมตา ภาพฝันที่เขาไม่เคยนึกอยากเห็น

ภาพฝันนั้น...ที่เขาต้องสูญเสียดวงใจรักเพียงหนึ่งเดียวไป

"จิโร่ทาจิ" ทาโร่ทาจิเอื้อมมือไปเขย่าไหล่ร่างที่นอนอยู่บนฟูกข้าง ๆ หวังให้ตื่นมารับฟังความกังวลใจกับนิมิตฝันในครานี้ น้องชายขยับหัวเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงยานคางอย่างงัวเงียก่อนจะพลิกตัวไปอีกทาง

“ตะวันยังไม่ขึ้นเลยพี่จ๋า…”

“จิโร่ทาจิ ตื่นเถอะ...ข้าฝันร้าย” ทาโร่ทาจิเขย่าไหล่บางอีกครั้ง จับมือจิโร่ทาจิดึงปลุกให้ตื่น น้องชายที่ตัวไม่น้อยเหมือนเช่นครั้งเยาว์วัยพลิกตัวกลับมา

“เป็นแค่ฝันเท่านั้นเองจ้ะ...พี่อย่าได้คิดมากไปเลย มาเถอะ...นอนกับข้า~” จิโร่ทาจิลากเสียง เปลี่ยนเป็นฝ่ายกอดมือทาโร่ทาจิแล้วผล็อยหลับต่อไปด้วยความมึนเพลียจากฤทธิ์สุราที่ดื่มไปอย่างหนักเมื่อตอนหัวค่ำ

คนเป็นพี่ชายได้แต่ถอนหายใจยาว ดวงตาคู่คมของดาบศักดิ์สิทธิ์ทอดมองน้องน้อยที่นอนหลับต่ออย่างสบายอุรา

ศักดิ์สิทธิ์...เช่นนั้นหรือ?

เรื่องนั้นทาโร่ทาจิไม่อาจแน่ใจได้อีกต่อไป

มือใหญ่ที่เป็นอิสระจากการถูกเกาะกุมเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมสีเข้มที่ปรกตามใบหน้านวลงาม ก่อนจะไล้ปลายนิ้วไปบนริมฝีปากได้รูปที่ขยับยิ้มน้อย ๆ คล้ายกำลังฝันดี ดวงตาคู่สวยปิดพริ้ม ยามเมื่อได้เฝ้ามองใบหน้ายามหลับใหลของจิโร่ทาจิ คนเป็นพี่ชายก็อดมิได้ที่จะยิ้มออกมา

โง่เขลานัก...

ดาบที่ถูกบวงสรวงแก่เทพเจ้ามาหลายร้อยปีเช่นเขา...ช่างโง่เขลานัก

โง่เขลา...ที่ตกหลุมรักน้องชายของตนเอง

เป็นรักที่หาใช่เช่นดังพี่น้อง เป็นรักที่เต็มล้นไปด้วยความปรารถนา เป็นรักที่แผดเผาด้วยเพลิงตัณหาราคะ เป็นรักที่ไม่สมควรเกิดขึ้น...

ทุกคราที่หวนนึกถึง ทาโร่ทาจิก็เผลอกัดฟัน ดวงตาคมคู่งามทอดมองไหล่ขาวกลมกลึงที่โผล่พ้นขอบอาภรณ์ที่เปิดร่นจนพี่ชายต้องดึงผ้านวมปิดให้ จิโร่ทาจิช่างไม่เคยระวังตัว ไม่เคยรู้ว่าเขารู้สึกเช่นไร

แต่กระนั้น...หน้าที่ของพี่ชายก็มีแค่การอดกลั้น

ดาบนักรบที่ขึ้นม้าผ่านสนามรบมามากมาย บิ่นร้าวมานับครั้งไม่ถ้วน หากแต่ไม่เคยมีบาดแผลใดที่เจ็บปวดทรมานเท่าความรักนี้ที่เขามีต่อน้องชายของตน

ช่างราวกับเปลวไฟที่ลามเลียไปทั่วร่างอย่างช้า ๆ แผดเผาดวงวิญญาณ์ให้ค่อย ๆ ดับสูญ เสียงตะโกนเพรียกหาใด ๆ ก็มิอาจเปล่งเอื้อนออกไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้ สุดท้ายก็สิ้นใจอยู่ในก้นบึ้งแห่งความหลงใคร่อันมืดบอด

มันผิด...มันผิด…

ทาโร่ทาจิได้แต่ย้ำเตือนเช่นนี้กับตนเอง ทุกครั้งที่มองรอยยิ้มของจิโร่ทาจิ...ทุกครั้งที่สัมผัสกัน...ทุกครั้งที่ความปรารถนาในจิตใจแทบไม่อาจปิดซ่อน

เขามิอาจทำให้จิโร่ทาจิแปดเปื้อนได้...ไม่มีทาง

แม้นมิอาจได้ครอบครอง...เขาก็ยังเฝ้าวอนขอต่อทวยเทพ ให้ได้อยู่เคียงข้างน้องชายผู้เป็นที่รักตลอดไป

ให้ความฝัน...ที่จิโร่ทาจิแตกสลายหายไปในอ้อมแขนไม่มีวันเป็นจริง…

ทาโร่ทาจิเอนกายลงนอน โอบวงแขนกอดร่างของน้องชายกระหวัดมาไว้แนบอก ปลายจมูกซุกลงกับเรือนผมที่กรุ่นหอมราวบุปผชาติพร้อมกับหลับตาลง

ใช้ศีลธรรมมาบังหน้า...ซุกซ่อนปรารถนาไว้ลึกสุดดวงใจ

.

.

.

.

.

.

ในคืนนี้ที่จันทร์กระจ่างฟ้า...ทาโร่ทาจิก็จะยังคงเป็นพี่ชายที่แสนดีของจิโร่ทาจิต่อไป...

Tourabu : บันทึกของซานิวะฝึกหัด (8)

บันทึกของซานิวะฝึกหัด

วันที่ 11 (6月 9日)

เมื่อวานเหตุการณ์สงบมากเสียจนข้าไม่มีเรื่องราวใด ๆ ให้บันทึกเก็บ หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะความเกียจคร้านของข้าเองก็เป็นได้กระมัง…

เช้าวันนี้ คุณมาเอดะ โทชิโร่มาปลุกข้าแต่เช้าตรู่ แนะว่าเมื่อคืนฝนตก เช้านี้อากาศเย็นสบายดีจึงชวนไปสูดอากาศด้วยกันที่สวน แม้ข้าจะยังงัวเงีย แต่ก็ยอมลุกจากฟูก ออกไปเดินเล่นด้วยกัน

ข้าไม่ใคร่จะเห็นบรรยากาศยามเช้าในเรือนบ่อยเท่าไรนัก แต่ดูแม่ทัพนายกองของข้าหลายคนจะตื่นเช้ากันพอควร คุณยามัมบะกิริกำลังซ้อมดาบอยู่ คุณนาคิกิทสึเนะกับคุณอิมะโนะสึรุงิดูแลม้ากันอยู่ที่โรงเลี้ยง ส่วนคุณอาคิตะกับคุณมิดาเระ โทชิโร่ เดินเล่นกันอยู่ในทุ่งนา

อา...บางทีข้าก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าแดดยามเช้าออกจะแรงไปสักนิด

หลังจากทักทายแมวจร มิรินกับคุโระที่แวะมาหา (โอ๊ะ ดูเหมือนว่าเมื่อคืน เจ้าเหมียวมิมิจะมาทิ้งของขวัญไว้ให้ด้วย) ข้าก็แวะไปที่โรงครัว ทักทายเหล่าทหารตัวน้อยน่าเอ็นดูที่กำลังทานมื้อเช้ากันอยู่ ก่อนจะแวะไปหาคุณช่างตีดาบ แม้จะลองเปลี่ยนวิธีเจรจา เพิ่มทรัพยากรที่จะตีดาบใหม่ให้ และขอให้เรียกนายกองใหม่ คุณช่างก็ยังยืนยันว่า หนึ่งชั่วโมงครึ่ง

...ก็ได้ค่ะ

ข้ากลับเข้ามาที่เรือน ทานมื้อเช้าร่วมกับทุกคน คุณมุตสึโนะคามิมาเสียเวลาข้าวเกือบหมด โชคดีที่อาหารยังเหลือเพียงพอให้นายกองร่างใหญ่ได้รองท้องก่อนจะออกลาดตระเวนเช้า ทัพหลักในบังคับบัญชาของคุณยามัมบะกิริวางแผนไว้ว่าจะไปสำรวจเส้นทางเก่าอีกครั้ง จากนั้นจะไปสำรวจเส้นทางใหม่อีกทาง ในขณะที่คุณฮาจิสุกะขอนำนายกองเด็ก ๆ ไปสำรวจเส้นทางเก่าอีกเส้น และจะไปหาทรัพยากรมาให้ด้วย

ข้าออกไปส่งทัพหลักลาดตระเวนเช่นเคย หลังจากดูจนอะไร ๆ เรียบร้อยแล้ว ข้าก็กลับไปนั่งเล่นพูดคุยกับคุณคะชู คิโยมิทสึ และช่วยทาเล็บให้เขาตามที่ขอ แม้ข้าจะงก ๆ เงิ่น ๆ แต่คุณคะชูก็คอยให้คำแนะนำเรื่อย ๆ จากนั้นก็ฟังเรื่องเล่าต่าง ๆ จากคุณคะเซ็น

เวลาผ่านไปจนล่วงสาย ทัพหนึ่งก็กลับมาถึงเรือน ทุกคนมานั่งเล่นพักผ่อนดื่มชากันดูสบายใจมากขึ้น

คุณยามัมบะกิริรายงานว่าในเส้นทางใหม่ ทุกคนยังไม่ชินกับศัตรูนัก เลยทำให้ผลยังไม่เป็นไปตามคาด แต่ข้าก็คิดเสียว่าเพราะทุกคนยังไม่ชินพื้นที่กระมัง

ขณะกำลังพักผ่อนอยู่กับคุณยามัมบะกิริ คุณมิดาเระก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาแจ้งว่า ห้องว่างที่ใช้เก็บดาบเลียนแบบของเรือนนั้นเต็มจนล้นแล้ว และตอนนี้คุณโกโคไทที่เอาดาบเล่มใหม่ไปเก็บก็โดนกองดาบถล่มทับ ทำเอาข้าต้องรีบวิ่งตามไปดู แต่คุณยามัมบะกิริดูจะไม่ค่อยชอบใจห้องนั้นเท่าไรนักจึงขอไม่ตามไป

เมื่อมาถึงหน้าห้องเก็บดาบ ก็พบว่าพวกคุณฮาจิสุกะมาช่วยคุณโกโคไทแล้ว ข้ารีบตรงเข้าไปกอดปลอบเขา แทบจะน้ำตาไหลด้วยความดีใจที่เขาไม่เป็นไร ในขณะที่พวกคุณยะเก็น โทชิโร่ช่วยกันเก็บดาบที่หล่นกระจัดกระจาย

คุณคะเซ็นบอกให้ข้าเอาดาบที่ไม่ใช้ไปทุบหลอมเป็นทรัพยากรเสียบ้าง เพื่อให้ได้มีที่เก็บดาบใหม่ ๆ แม้ข้าจะนึกเสียดายแต่ก็จำต้องยอมตามนั้น เพราะขืนปล่อยดาบล้นห้องเก็บแบบนี้ต่อไป คงมีคนได้รับบาดเจ็บอีกแน่

ข้าพาคุณโกโคไทไปทำแผล แล้วจากนั้นจึงหอบดาบที่ไม่ใช้ไปหาคุณช่างตีดาบ ขอให้ช่วยหลอมทุบเป็นทรัพยากรให้ พอดีกับที่คุณช่างตีดาบรายงานข้ามาว่า ตีใหม่เสร็จแล้ว แต่ไม่มีนายกองคนใดที่จะว่างเดินทางมาเลย นอกจากเจ้าทานุกิที่มาแสร้งว่าเป็นคุณมุตสึโนะคามิเพื่อจะขอเหล้า

ข้าแวะกลับเรือนไปขอเหล้ามาให้เจ้าทานุกิ ไม่ได้นึกรังเกียจมันนักหรอก แต่ว่าก็ขออย่าให้มันกลับมารบกวนอีก เพราะคุณจิ้งจอกของคุณนาคิกิทสึเนะเคยรายงานว่าพวกทานุกิมาแกล้งแมวจรของข้า และลูกเสือของคุณโกโคไทด้วย

พวกเราทานมื้อเที่ยงร่วมกัน แล้วจากนั้นการลาดตระเวนบ่ายก็เริ่มต้นขึ้น

ข้าใช้เวลายามบ่าย คุยเล่นกับคุณไอเซ็น คุนิโทชิ เดินเล่นกับคุณฮาจิสุกะ โคเท็ตสึ หรือไม่ก็เล่นกับลูกเสือของคุณโกโคไท นั่งมองการฝึกซ้อมของนายกองคนอื่น ๆ

ทัพหนึ่งกลับมาถึงเรือนในยามบ่ายคล้อย หลังจากหายไปนานหลายชั่วโมง ครั้งแรกที่เห็นข้าอดคิดไม่ได้ว่าคุณยามัมบะกิริดูแข็งแกร่งขึ้นอย่างน่าแปลกใจ

อ๊ะ พวกเขาพานายกองคนใหม่กลับมาด้วยล่ะ!

ดูเหมือนคุณคะชูจะรู้จักคน ๆ นั้นด้วย ชื่อของเขาคือ ‘ยามาโตะโนะคามิ ยาสึซาดะ’ ...อืมม ดูน่าจะคุยกับข้ารู้เรื่อง ฮะ ๆ

ข้าเชิญทุกคนเข้ามาพัก ขอให้คนช่วยเตรียมห้องในคุณยามาโตะโนะคามิ และช่วยกันกับคุณอาคิตะ โทชิโร่ และคุณยะเก็น โทชิโร่ ทำแผลให้เหล่านายทหารน้อย ๆ ที่บาดเจ็บกลับมา โชคดีนักที่พวกเขาไม่จากข้าไป

คุณยามัมบะกิริหายตัวไปจากเรือนในช่วงบ่ายนั้นหลังจากพักจนหายเหนื่อยดีแล้ว ข้าอดเป็นห่วงไม่ได้จึงแอบตามไปดู และพบว่าที่แท้เขาขนเอาดาบเลียนแบบที่ล้นอยู่เต็มห้องไปหาคุณช่างตีดาบ เหมือนจะให้ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ดาบของเขา

พอเขาเหลือบเห็นข้า ก็หันมาดุนิดหน่อยที่แอบตามมาทั้งที่ไม่ได้รับอนุญาต...ก็ข้าเป็นห่วงนี่นา

แต่กระนั้น พวกเราก็ใช้เวลานั่งคุยกันในหลาย ๆ เรื่องอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ทำให้ข้าได้รู้เรื่องสภาพการณ์ในสนามรบอีกมากเลย

หลังจากได้รับดาบที่ซ่อมแซมใหม่เรียบร้อย คุณยามัมบะกิริก็ขอนำทัพออกลาดตระเวนเส้นทางเอโดะอีกครั้ง เมื่อทัพหนึ่งออกไปไม่นาน คุณฮาจิสุกะเองก็ขอลาดตระเวนเส้นทางอุทสึโนะมิยะด้วยเช่นกัน หากแต่ข้าขอให้เขาช่วยรอทัพแรกกลับมาถึงก่อน

ไม่นานนัก ทัพของคุณยามัมบะกิริก็กลับมาถึงเรือน พร้อมกับพานายกองคนใหม่ คุณ ‘นามะซึโอะ โทชิโร่’ กลับมาด้วย ดูเหมือนเขาจะยังมีแรงพร้อมรบพอดีเลยขอเดินทางตามทัพสองไป ข้าจึงมอบหมายให้เขาดูแลนายทหารราบแปดกองที่เดินทางมาถึงหลายวันแล้ว

ทัพสองหายออกไปพักหนึ่ง ก่อนจะกลับมาถึงเรือนด้วยท่าทางเคร่งเครียด คุณฮาจิสุกะขอให้ข้าเรียกประชุมพลทันที แม้จะแปลกใจ แต่ข้าก็ยอมทำตามนั้น

และในห้องประชุมนั้น ที่พวกเราได้ทราบข่าวร้าย...เพราะทัพสองได้ไปเห็นฟ้าคะนองอันเป็นสัญญาณของอสูรเคบิอิชิเข้าในเส้นทางอุทสึโนะมิยะ

ข่าวนี้ทำข้านึกกลัว ไม่คิดจะส่งพวกเขากลับไปยังเส้นทางนั้นอีกเลยจนกว่าจะถึงเวลา

เหตุการณ์หลังจากนั้นสงบเงียบดี แม้ว่านายกองบางคนจะบ่นเสียดายที่ไม่ได้ไปลิ้มลองฝีมือของเคบิอิชิก็ตาม แต่ทุกคนก็ใช้เวลาช่วงเย็นและหัวค่ำหมดไปกับการฝึกซ้อม ทำงาน เล่นสนุกกัน หรืออิ่มเอมกับบรรยากาศในเรือน

ข้าจิบชากับคุณฮาจิสุกะบ้าง เรียนรู้เรื่องต่าง ๆ จากคุณภูติจิ้งจอกและคุณคะเซ็นบ้าง แปรงขนให้คุณจิ้งจอกของคุณนาคิกิทสึเนะบ้าง ไม่เช่นนั้นก็นั่งมองเหล่านายกองตัวน้อยวิ่งไล่จับกับแมวจรจนโดนคุณยามัมบะกิริที่กำลังซ้อมดาบกับคุณยะเก็น โทชิโร่ดุ ตอนเย็นก็ไปเป็นลูกมือคุณโฮริคาวะทำมื้อเย็น และทานอาหารร่วมกันกับทุกคน

หลังจากนั่งพักผ่อน เข้าประชุมและพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่ผ่านมาตลอดทั้งวันแล้ว พวกเราจึงแยกย้ายกันเข้านอน

วันนี้นับเป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งเลยล่ะ