บันทึกของซานิวะฝึกหัด
วันที่ 1 (5月 30日)
...ทำไมข้าถึงมาที่นี่กันนะ
อาา...บ้าจริง! ข้าอุตส่าห์ตัดสินใจไว้นานแล้วว่าจะไม่มาที่เรือนหลังนี้ แต่บางสิ่งบางอย่างก็ทำข้าอดรนทนไม่ไหว
ข้ารู้ว่าสิ่งที่ต้องเจอหลังประตูเรือนนั้นจะยุ่งยากและสาหัสสากรรจ์เพียงใด แต่กระนั้นข้าก็ตัดสินใจจะเอื้อมมือไปผลักประตูเปิด...!
เสียงของใครบางคนดังขึ้นต้อนรับ
ข้าชะงักเมื่อพบเข้ากับชายหนุ่มห้าคนที่ออกมาต้อนรับ เอ่อ...ก็คิดอยู่หรอกว่าพวกท่านหน้าตาคุ้นนัก คล้ายจะเป็นแม่ทัพชื่อดัง แต่ขออภัยยิ่งนัก เพราะข้าจำได้แค่เพียงนามของคุณคะชูคิโยมิทสึ (ที่สหายข้ากรีดร้องให้ฟังหลายครั้งหลายหนนัก) และคุณยามัมบะกิริคุนิฮิโระ (ที่ข้าชื่นชมโดยส่วนตัว) เท่านั้น
โอ ให้ตายสิ อยากตีตัวเองให้ตายนัก เหตุใดข้าจึงขลาดเขลาถึงเพียงนี้นะ!
คล้ายว่าตอนนี้ข้ากลายมาเป็น 'นายหญิง' อย่างไม่รู้ตัว และต้องเลือกแม่ทัพของตนเอง...
ข้าแทบไม่ปราดสายตามอง ปลายนิ้วก็ค่อย ๆ ชี้ไปทางคุณยามัมบะอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ...ฮือ ทำไมทำนิสัยแบบนี้
กะ- ก็ไม่รู้สินะ แต่ข้ารู้สึกถูกชะตากับคุณยามัมบะนี่นา
คุณยามัมบะพาข้าเข้าไปในห้องประชุมของเรือนที่มีเหล่าพลทหารท่าทางน่าเอ็นดูรออยู่ ทันใดนั้น คุณภูติจิ้งจอกก็โผเข้ามาหาจนข้าตกใจ
เขาบอกกับข้าว่าจะเป็นผู้ให้คำแนะนำข้า...เข้าใจล่ะ ข้าต้องตั้งใจเรียนรู้มาก ๆ เพื่อจะเป็นนายหญิงของเรือนแห่งนี้!
อา...แต่เอาเข้าจริง ข้ากลับมึนงงเสียจนฟังคุณภูติจิ้งจอกไม่รู้เรื่องเสียนี่
เอ๊ะ? เดี๋ยวนะคะ...จัดกระบวนทัพ?
ขะ- ของยุ่งยากแบบนั้นข้าทำไม่เป็นหรอกค่ะ!
แต่จะแย้งอย่างไร คุณภูติจิ้งจอกก็แนะให้ข้าลอง...และเพราะข้าไม่เชี่ยวชาญนัก เลยต้องสุ่มเลือกกระบวนทัพรูปแบบหนึ่ง ก่อนที่คุณยามัมบะจะเป็นผู้นำทัพออกรบ
ข้าทำได้เพียงเฝ้ามองการรบห่าง ๆ แต่ก็ยังเห็นภาพของคุณยามัมบะที่รับคมดาบจากศัตรูจนบาดเจ็บสาหัส
สงครามขนาดย่อมจบลง...ทัพของข้ากลับมาถึงเรือนในสภาพย่ำแย่
ข้าต้องรีบพาคุณยามัมบะไปทำแผล และถือดาบของเขาไปให้ช่างซ่อมช่วยจัดการจนเรียบร้อย
อา...ข้ารู้ว่าไม่สมควร แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าคุณยามัมบะยามบาดเจ็บสาหัส ผ้าคลุมหลุดรุ่ยนั่นก็ออกจะน่ามองอยู่-- โธ่! หยุดคิดบ้าบอแล้วตั้งใจหน่อยสิ
ขณะข้ากำลังกลับไปหาคุณยามัมบะ ก็ได้พบกับเด็กหนุ่มที่พกมีดสั้นคนหนึ่งที่เข้ามาทักทาย
เขาบอกว่าเขาคือ 'มาเอดะ โทชิโร่' และจะมาเป็นนายกองหนุนทัพข้าอีกแรง
อย่างน้อยข้าก็มีคนที่พึ่งพาได้อีกคน! ...หวังว่าข้าจะไม่ทำให้เขาพลอยลำบากไปด้วยนะ
ข้ากลับไปเยี่ยมคุณยามัมบะอีกครั้ง ดูเขาดีขึ้นมากแล้ว ค่อยวางใจหน่อย ข้าได้แต่กล่าวขอโทษกับความผิดพลาดครั้งนี้ และจะตั้งใจทำครั้งหน้าให้ดีขึ้น
โชคยังดีที่ทุกคนยังให้โอกาสข้าใหม่
อืม...แต่นี่ก็ล่วงดึกมากแล้ว คุณภูติจิ้งจอกแนะให้ข้าไปพักผ่อนเสียบ้าง ซึ่งก็คงดีเหมือนกัน เพราะตัวข้าในสภาพมึนงงคล้ายคนเมาสุราคงยิ่งทำให้อะไร ๆ แย่ลง
ข้ากล่าวราตรีสวัสดิ์กับคุณยามัมบะและคุณมาเอดะ โทชิโร่ แล้วกลับห้องพัก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น